Godot'yu Bekledim

denemek.. denememek..

Fri, 24 Apr 2009 21:26:00 +0300

van izlenimleri 2

Sun, 22 Feb 2009 11:34:00 +0200

dün akşam batıdan gelen klasik batı bakışındaki bizler için kelimenin tam anlamıyla "dumur"luk bir geceydi. Van'da (evet van'da!) 3 bar gezdik. birinde saksofon ve gitar dinleyip demlendik. sonra kalkıp başka bir bara gittik. bir anda kendimizi klub ortamında bulduk! tahminimce üniversiteli olan gençlerin deli gibi dans ettiği bir mekan. ben size gay couple bile vardı diyeyim, gerisini siz düşünün.. oranın havası kaçınca (!) ordan bir üçüncü bara geçtik, bir başka klub. geceye beggin'le başladık ve devamı da geldi.

tahmin edileceği üzere son derece şaşkınlık halinde bir gece yaşadım. zaten son günlerde uyandığımda, bir an zihnim düştüğünde sürekli ben nerdeyim diye kafam bunalıyordu. dün de baya bu bulanıklığı yaşadım: şu an gerçekten istanbul'da değil van'da myım??

şimdi merak ediyorum, dün akşam gördüğümüz o gençler gündüz nerdedir?!

işte hayat van'a ne görmeye geldim, ne gördüm! :)

ps: sırayla mekanların ismi : tamara, uzun bir ismi olan eskiden barabar denen yerin yerine açılmış yer ve urartu .. ( devamı )

van izlenimleri 1

Sat, 21 Feb 2009 01:22:00 +0200

işte yine başladım yolculuğa..

yıl 2006 aylardan eylül. kendimce zorlu bir yolculuğa çıkmıştım. yola çıkarken de biliyordum zorlanacağımı ya, yine de yaşayacaklarımı kesinlikle bilmiyordum. bir çok beni olgunlaştıran beklenmedik deneyim yaşadım. yalnız kaldım, hep başarılı olduğumu varsaydığım bir alanda başarısızlığı tattım. kendimi desteksiz hissettim. canımdan daha yakınımı, benden daha çok beni düşüneni toprağa gömdüm. bunlardan sonra yine yapardım diyebiliyor muyum? ben hayatın geri vitesine hiç inanmadım. yaşadıklarımı yaşamadığımı hayal edemiyorum.. o yüzden şikayet de etmiyorum. olacakları varmış.

şimdi yıl 2009 aylardan şubat. yine yeni bir yola düştüm. kalktım masal şehri istanbuldan başka bir masal diyarına geldim. ama bu masal diyarı istanbul gibi destansı değil. daha muhafazakar, daha az haşmetli. istanbulun karanlık yüzü kadar olmasa da yine de karanlık hikayeleri yıllarca büyüten bir diyar: van. gelmeden önce gölünden başka bir şeyini bilmediğim bir diyar. kara kaşlı kirpikli uzun boylu adamların diyarı. hatunları sorarsanız henüz onları pek göremedim, gizlenmiş olmalılar. şehir hakkında bildiklerim şimdilik çok kısıtlı. bir bildiğim havadan inerken bir güzel maviliğin üzerinde süzüldük. bir başka bildiğim cumhuriyet caddesi akşamları çook kalabalık (istiklalden gelen bir insan söylüyor bunu, dikkat!). bir başkası şehir merkezi tahminimin aksine gölden uzakta (göl manzaralı ev hayallerim birkez daha suya düştü).ve halay barı meşhur. bunu da bu gece keşfettim.. ayrıca kürtler bir çok çeşit halay çekiyorlar. birini birdamla öğrendim; ismi şemane! walla saydığım bir 17-18 adımı fln var! öne ve arkaya dura dura gidip gelip sonrada yana dönüp arkalı önlü biraz yürünüp sonra ilk h.. ( devamı )

alatlı-hayal-gerçek-kendin??

Thu, 21 Aug 2008 00:30:00 +0300

alev alatlının iki kitabını okumuştum önceden. özellikle işkencecinin çok etkisi altında kalmıştım. hatırladığım kadarıyla bu incecik kitapta, işkence uygulayanı, işkenceye uğrayanı, ailesini döne döne, karakterleri döndüre döndüre anlatıyordu. çok beğenmiştim. hem bakış açısını, yani hepsinin aynı kişi olabileceği düşüncesini, hem de romanlayışını.
şimdi diğer okuduğum kitabını tekrar okuyorum: Viva la Muerte! yaşasın ölüm! alatlıyla ilgili çok bir bilgim yok. ilk bu kitabı okuduğumda eksisozlukte yazanları okuduğumu hatırlıyorum. kitabı büyük ihtimalle yine hayranlıkla bitirmiştim. sonra kitaptaki en sevimsiz karakterin (aslında gerçekten böyle biri varmış veya var mıymış) alatlıya mektubunu okumuştum. ikisinin tonları da son derece sertti. ayrıntıya girmeyeceğim, ilgilenen okusun. ama şöyle bir özetlemek gerekirse: kitap bir üçüncü kişi ağzıyla yazılmış. bir aydın kadının hikayesi, ona hayran olan bir arkadaşınca anlatılıyor. bu hanım (kadıncık mı demeliyim) çok düşünen, çok okuyan, ve çok konuşan bir üniversite hocası. içinde bulunduğu toplumun aydınlarını, halkını inanılmaz eleştiriyor. tüm bu olanların bir sistemsel nedeni olduğunu düşünüyor (bu düşünceleri inanılmaz ayrıntılı mantıksal bağlamlar içinde anlatmış, itiraf ediyorum anca yüzde 40ını tam takip edebilmişimdir), batı medeniyetine ciddi şüpheyle yaklaşıyor. türkiyede olumsuz dönen bir çok tarihsel akımdan batı medeniyetine özenme çabalarının yol açtığını düşünüyor. bu sırada, söylediğim gibi, çok değişik toplum kesimlerinin, politikacıların, partlililerin, solcuların, aydınların, hocaların, yani içine girip çıktığı tüm toplum kesimlerinin, tarihsel eleştirilerini sıralıyor sayfalar boyu. .. ( devamı )

bodrum bodrum..

Wed, 20 Aug 2008 23:53:00 +0300

bodrum bodrum..

4-5 günlük bir bodrum tatili ardından bazı notlar:

bodrum aynı istanbul kadar kalabalıktı. barlar caddesi civarı istiklal kadar kalabalık. bazı bazı şehir değiştirdiğimden şüphe ettim.

bodrumun denizi güzelmiş. hatta bir denizi güzelmiş. denizi için bir daha gidilir mi? evet. o kadar kalabalığa ve fahiş fiyatlara rağmen mi? hımm...

evet, bayaaa bir turist vardı. hangi milletten olduklarına emin değilim ama çok pulsuz kesimden değillerdi sanki. 5 yıldızlı otel sakinleri de değil gibilerdi. çokça genç vardı, veya en azından geceleri gençler sokaktalardı.

gece yaşamı? bir kere son olaylardan sonra köpük fobisi oluşturmuşum, çok çılgın mekanlara gidemedim dolayısıyla ama sanki fena değildi. en azından içki fiyatlarının herhangi bir istanbul gecesinden farkı yoktu. kalabalıkta aynı kalabalık. dans aynı dans. ayrıca istanbulda bir gece dışarı çıkıp es kaza dışarı oturursanız nasıl tüm sokağın diğer mekanlarının müzikleri sizi taciz ederse, onun fena halde abartılmış hali bodrumda vardı! birileri şu mekan sahiplerine söylesin, yüksek sesli müzik çok müşteri demek değildir!

sanki geçen senelerde tatile gittiğimde şezlongtan, şemsiyeden para alma modası vardı. artık şezlongu, şemsiyeyi verip yediklerinizden para alıyorlar. en azından bazı koylarda öyleydi. tabi yemek yemek zorunda olduğunuzu söylememe gerek yok.

facebooka bir göz attım da "bodrum 2008" foto albümlerinden geçilmiyor. kimse merak etmesin, böyle bir albüm hazırlamıyorum (çok avam olmuş canım :).

neyse bir tatilde böyle geçti. güneşe, denize, sahilde uzanıp, denizde takla açmaya çalışıp kulağıma su kaçırmaya çok ihtiyacım varmış. keyfini çıkardım. mutluyum. ah b.. ( devamı )

bir derdim var..

Fri, 18 Jul 2008 23:46:00 +0300

bir derdim var: hep light yazılar yazıyorum! hep light, hep duygular, düşünceler, hisler. işte gittim, oldu, üzüldüm, sevindim, heyecan, mutluluk. sonra da bakıyorum, kelimlerim uyumunu beğensem de ister istemez şunu düşünüyorum. bu yazılarla ne köy ne kasaba! hani bir felsefik sorgulama! o kadar sene uluslararası ilişkiler okudun, tamam kıbrıs gibi hiper-bayık bir mevzu yazma da, bir mozambik yaz. aids yaz, malaria yaz. avrupa birliği, para fln yazma ama devletlerüstü sisteme dair bir iki şey yaz. yoksulluk yaz, kapitalizm yaz. feminizm yaz. mültecilerle yatıp kalkıyorsun, hikaye yazma tamam ama bir durum değerlendirmesi yaz. herkes kendi tarihini yazıyor diyorsun, sen de otur gördüğün tarihi yaz. hrantı yaz, paşaları yaz. yahu o kadar sene politika okudun, bazen baktın mı siyasete yürüyen teoriler görüyorsun. neden hiç yazmıyorsun?
diyorum.
ve sonra, gene işte şu oldu, bu oldu diye yazı yazıyorum. ve light olmama acaip uyuz oluyorum. ama elim gitmiyor işte, öbür konularda da yazasım gelmiyor. hislerimi yoğun tutamıyor olabilir miyim? neyse şu tezim bitsin, artık zorla bir şey yazmıyor olacağım. bakalım o zaman biraz dolup yazabilecek miyim? hiç ümidim yok ya, bakalım..

18 temmuz 08.. ( devamı )

inanmıyorum!

Thu, 17 Jul 2008 04:49:00 +0300

hiç anlamıyorum, hiç de anlamayacağım hayatta "o an" geldiğinde insanların neden korkup kaçtıklarını. beklenen zamanlardan sözediyorum. uzun zamandır hazırlanılan, "o" kararların verilmesi gereken o anlardan. hiç birimiz masal dünyalarında, atraksiyonlu hollywood filmlerinde yaşamıyoruz. gün içinde birilerinin hayatlarını kurtarmıyor, yanan binadan çocukları çıkarmıyor, göcük altına sesimizi duyurmaya çalışmıyoruz. günlük yaşamımızın sakinliğini duygusal dalgalanmalarımızla hareketlendirme çabamız da bu yüzden olsa gerek. mücadele edecek bir şeylere ihtiyacımız var! bu küçük, renksiz, hareketsiz dünyamızda "önemli"lerimizi yaratıyoruz. "işte bunun uğruna değer!"lerimizi. aşk için, ailem için, kariyerim için, onun için, bunun için değer'lerimiz. insanların bunlardan sözederken (hele hele bir de içki masasındalarsa) gözlerinin parladığını, seslerinin titrediğini görebiliyorsunuz. ben hep gözleri parlayan insanlara inananlardan oldum, onlarla birlikte benim de gözlerim doldu. evet, bu dünyada kendi rahatımızı feda etmeye değecek şeyler vardı! bak! gerçekten önemsiyor onu, gerçekten onun için fedakarlıkta bulunabilir. gerçekten...
taaa ki bugüne kadar! evet insanlık, inanmıyorum artık sana! inanmıyorum feda edebileceklerine! inanmıyorum, o heyecanlı, duygulu mimiklerine, jestlerine. artık inanmıyorum.. inanamıyorum. kocaman hayatı, evreni, insanlığı düşündükçe o kadar minicik şeylerden bile feragat edemiyorsun ki... o kadar minik ki. hiç boşuna dolmasın gözlerin. şimdi böyle havalı laflar edebiliyorsan, henüz "o an"ın gelmemiştir. gelse yapmazsın biliyorum, sessiz kalırsın. karşındaki yokoluşu görürken, başını hafifçe.. ( devamı )

denge?

Mon, 14 Jul 2008 23:57:00 +0300

regl döngüsü mü, değişim korkusu mu bilemiyorum, pek bir mahsun, pek savunmasız hissediyorum kendimi bu aralar. anne eteğine dolanma yıllarımın geçtiğinden, bir kola dolanasım, bir omzun ardına saklanasım var. güvende hissetmek istiyorum. o yüzden olmalı ki, reddettiğim omuzlara bir merhametle bakıyorum, nerdeyse zamanında "ama sevmiyorum, bir şey hissetmiyorum, içimden gelmiyor" diye bir hodbinlik içinde elimin tersiyle ittiğim kollara bakıp doğru muydu yaptığım diye düşünüyorum. kırgınlıklar bırakıyor insan böyle durumlarda ister istemez. daha hassas düşündüğümden olsa gerek, şimdi bu kırgınlıklar şiltenin altındaki bezelye gibi rahatsız ediyorlar beni. tutmaya çalışıyorum kendimi, bakmamaya çalışıyorum ki geri adım atmayayım. sevgisiz kalınca eski defterlerinden kurbanlar seçip yeni kanlar emmeye çalışan vampir kızlardan olmayayım. biliyorum az dişimi sıksam, gene o hodbin ben olacağım! ama bu ikisi arasında bir denge tutturmanın yolu yok mu? kimseyi kırmayacak kadar düşünceli olsam ama rahat ve kendine güvenli bir yandan da?

sanırım bir kadının hayatındaki en büyük mücadele, güven için dollandığın kollarla oluyor. sarılmasan özgürlük, sarılsan güven sanıyorsun. sarılıyorsun, içini yitiriyorsun, büklüm büklüm çekiliyor içinden sana ait olanlar. sonrası karşındakinin merhametine kalmış! sarılmıyorsun, sarsıntıları gögüsleyeceğim diye sertleştikçe sertleşiyorsun, gene içini yitiriyorsun, bulamıyorsun. yoruluyorsun..

15 temmuz '08.. ( devamı )

yalnızlık çığlığı!

Sat, 12 Jul 2008 01:54:00 +0300

avrupa filmlerini severim. ağır ağır ilerleseler de; filmin sonu belli olmayıp yoruma açık olsa da; filmde genellikle üç karakterdan fazla insan olmasa da; o karakterler de genellikle insanın içini karartan, fena halde depresif kişiler olsa da; dakikalarca aynı görüntüyü izlesem de, severim. hatta evimde izlemem, özenle bekler, bir sinemaya düştüler mi haberdar olursam koşarak giderim. neyi severim peki bu filmlerde? filmler hep gerçek gibidirler. hollywooddaki gibi suni karakterler, suni olaylarla örülmemiş olurlar. o masalsı iyilik ve kötülük yoktur. kişilerin zaafları, hataları, yalnızlıkları tanıdıktır. çoğu filmde sanki otuduğunuz yerden kalkıp bir adım atsanız, filmde de yaşayabilirmişsiniz gibi gelir. zaman hızlı akmaz. hiç birşey çok çok eğlenceli de değildir. aynı hayat gibi. sizi deli gibi mutlu etmez ama yüzünüzde sahici ama çok hafif bir gülümseme veya sahici ama az biraz gözyaşı bırakır. velhasıl kelam, güzeldir. severek izlerim..
ama filmlerde bir şey var ki, beni ezelden ebediye rahatsız etmiştir. eskiden daha da çok gözüme batardı, şimdilerde daha biraz daha az. ama her filmde yine de aklımdan bir geçer. filmlerdeki karakterlerin o yalnızlığı! o nasıl bir yalnızlıktır? hiç kimse olmaz yanlarında. sahneler sahneler sahneler boyu, yapayalnızdırlar. bir kuru muhabbet edecek bile kimseleri yoktur. sonra ordan burdan biri düşer hayatlarına, bir o kişi olur. ama o kişiyle aralarındaki bağ güçlü bile olsa, o kadar kırılgandır ki; bir an gelir o kişide uçup gitse filmden hiç garipsemezsiniz. garipsemezsiniz gibi gelir.
işte bu yalnızlık, yıllar boyu beni hep rahatsız etmiş ve korkutmuştu. taa ki gelip bende içine oturuncaya kadar. evet, bir yandan eskisi kadar rahatsız edici değil ama aynı filmlerdeki gibi, o kadar.. ( devamı )

acı

Wed, 02 Jul 2008 01:49:00 +0300

.. o zaman acıyı azığımı saklar gibi tutmuştum. aklım sıra bohçama koyup kaldıracaktım, zamanı gelince ise kendi kendime usul usul çekecektim. zamanı gelip, yalnız kalıp, bohçayı araladığımda tek bulduğum; kırıntılardı. hiçlik.. nereye gitmişti? zamanla farkettim nereye kaybolduklarını. acı sırtımdaki bohçamdan yavaşça içime sızıp, içimde paramparça olan bir cama dönüşmüşmüş. içime, vücudumun değişik yerlerine saplanan cam kırıkları olmuş meğerse. o anlatılan camın insanın içinde de yürümesi doğruymuş. zaman geçiyor ama hala arada bir içimde bir yerlere saplanan o kırıkları tiz bit acıyla hissediyorum.. koyup kaldırıp sonra çekecekmişim! hayat hakkında bildiğim şeyler ne kadar az ..

üzülmüyorum gerçi, o kırıklarda olmasa geçmişim hiç olmayacak, hiç olmamış gibi unutacağım..

02/07/08

.. ( devamı )